باز آمدی ای صنم دیشب ؛ من ره میخانه بودم که گرفتی دستم؛بردی از یاد ام
نتوانم گفت از بیکران هایت.
گویمت گر رهانیدی از غم هجران ؛ و تلخی از باده؛ شکوه ساقی ؛ به فریاد ام
منعم ام نعمت روزگار هایت.
تو در آن لحظه همه در غوغا و هم گفته هایت شیرین؛ ترنم نغمه ها به آواز ام
شیشه ام عمر دست هایت.
تو حاصل بهار دیگرم بودی و من در این میان خسته از روز های سخت تکرار ام
تحفه ام غزلی از غزل هایت.
شب هایم بی تو بی روح است چون نباشی کی کنم سحر قصه از آغاز ام
نمازم صبح در افق هایت.
سجده ام کی شود شرک استغفر الله تو را فرستاده همان معبود به دیدار ام
عابدم در عبادات هایت .
از سر شب همه چشم در راهم که با سبزه ای آیی؛همه در خواب و اغیار ام
سبزم از همه رنگ هایت.
ساعت ام از همان نیمه شب آغاز ؛ بودن ات پر از مهر است و به عذر رفتار ام
مهرم از مهربانی هایت .
هم دها در وجودت هم سیه در موی ات
هم نوشتم ماده تاریخ کنار گذر کوی ات
حسن _ اسگوئی
_ تو نسیم کوهساران
چو گوَن هر دوپایت بسته باشند خود به دیار یار یاران
به دیار جان جانان
دلم ار تو را بخواهد؛ به چه سان خواهی آمد؟
تو دگر وزیدنت را ؛سر کوی یار بینی؛همه سوال ام ز باد و باران :
"تو نسیم من ندیدی"؟ نگرانم ؛ نگران زه مهربانیش نگران از نا رفیقان !
گَوَنم؛ از چه باک دارم اگر اش ار بسوزد و یا بمیرد ؛
سر نوشت مختوم "به کَند پیر مردی و بسوزدم تنوری بعد بوی نانی"
و تو ای نسیم اما به مهربانی ات بمانی
و تو ای خدای سبحان؛ وتو ای خدای رحمان به ملائک ات سپارش،
که منم همیشه گفتم : " که تو ای نسیم زیبا به خدا سپرده ام هر وقت"
تو نسیم ؛ شمس مائی
که دگر به خواب هم نبینم ؛ چون کبوتری رمیدی از بام ؛
به هر غزل رسیدم به سراغ نسیم شمس ام؛
به جز انتظار چه دارم ؛ نسیم شمس از در آید و به مهر نشانم و پای بوسم
حسن - اسگوئی
ای سئوگی جانان نه دی بو ناز ائله گئلمئک شب قئدره
هامی بئکلئر گؤزلی؛أن سئوگی یئری تام ناز ائله قئدره
سئن اؤز قئدرینی بیل مَلئیم،ایله مه اغیاره ائله گئزمئک
بیر پاکیزه دورانمیشمیز سان ؛ داهی قال فجر ائله قئدره
ائل لئر بو تون سئنله تانیلدی چون مریم دوران گؤروندون
قال همده همیشه بو سئنین عادت ین اولموش بو قئدره
من هیچ دئمرئم بیر کسه سئومزمیشئم بیر مدح قبولی
امما سئنین بیر باشقا یئرین وار گؤزلیم دریا کیمی قئدره
بیر راست موغامی سئنده برازنده همده گوشه چهار گاه
هم نقل ائده سئن آفت دورانیمیزی ؛گئل فریاد ایله قئدره
سئودالی هر غمزه ساتان یوخ سئنه مایل دی بو کؤنلوم
البته کی شمسیم سئنده نه تقصیر؛بو منده،سئنه فئدره
شمس دالیجان گئزمئک اولوب منده مقدس یولو یاشیل
گئدیرئم اؤلکه لئره هاردا سراغ وئره اولو تانری شب قئدره
حسن _ اسگوئی